SİGORTAOKU – ÖZEL
Küresel ölçekte sağlık harcamalarındaki artış ivmesi 2026’da tek haneli oranlara geri dönerken, Türkiye bu genel eğilimden keskin biçimde ayrışıyor. Aon’un 2026 Global Medical Trend Rates Report’una göre Türkiye’de brüt sağlık trend oranı 2026 için yüzde 45 olarak öngörülürken, genel enflasyonun arındırılması sonrası net artış yüzde 22,2 seviyesinde hesaplanıyor. Bu oran, Avrupa ortalamasının yaklaşık üç buçuk katı, küresel ortalamanın ise üç katından fazla bir maliyet baskısına işaret ediyor.
Türkiye Neden Küresel Ortalamadan Ayrışıyor?
Rapora göre Türkiye, Arjantin, Lübnan ve Venezuela gibi ülkelerle birlikte hiperenflasyonist ortam nedeniyle küresel ve bölgesel ortalamaların hesaplanmasında dışarıda bırakılıyor. Bu durum, Türkiye’nin sağlık maliyet dinamiklerinin artık klasik bölgesel karşılaştırmalarla ölçülemediğini ortaya koyuyor.
Türkiye’de sağlık maliyetlerini yukarı çeken başlıca faktörler şöyle sıralanıyor:
– Döviz kuru oynaklığı ve ithal ilaç/medikal cihaz bağımlılığı
– Özel sağlık hizmetlerine artan talep
– Yüksek tıbbi enflasyon ve fiyat güncellemeleri
– Kronik hastalık prevalansındaki artış
– Reçeteli ilaç maliyetlerindeki sert yükseliş
Özellikle kanser, kardiyovasküler hastalıklar ve hipertansiyon, Türkiye’de de küresel eğilimle paralel biçimde en yüksek maliyet yaratan sağlık alanları arasında yer alıyor.
Sağlık Enflasyonu Yavaşlıyor Ama Yüksek Seyir Sürüyor
Aon raporuna göre 2026’da küresel ortalama brüt sağlık trend oranı yüzde 9,8 olarak öngörülüyor. Bu oran, 2023’ten bu yana ilk kez yeniden tek haneli seviyelere dönüş anlamına geliyor. Ancak rapor, bu yavaşlamanın “maliyetlerin düştüğü” değil, artış hızının yavaşladığı şeklinde okunması gerektiğini özellikle vurguluyor.
Bölgesel görünüm şöyle özetleniyor:
Avrupa: %8,2
Kuzey Amerika: %9,3
Asya-Pasifik: %11,3
Latin Amerika: %10,3
Orta Doğu & Afrika: %15,3
Avrupa’da düşüşte olan genel enflasyon, sağlık maliyetlerini de sınırlarken; Asya-Pasifik ve Orta Doğu-Afrika bölgelerinde nüfusun yaşlanması, kronik hastalık yükü ve özel sağlık talebi artışı maliyetleri yukarı çekmeye devam ediyor..
Türkiye-Avrupa Arasındaki Makas Açılıyor
Rapordaki ülke bazlı verilere göre:
– Avrupa ortalaması (2026): %8,2
– Türkiye (2026): %45
Avrupa’da ülkelerin yüzde 70’inde sağlık trendinin yatay ya da düşüş eğiliminde olması dikkat çekerken, Türkiye’de tablo bunun tam tersi. Özellikle Birleşik Krallık’ta pandemi sonrası sağlık hizmeti kullanımının normalleşmesiyle yüzde 12’ye gerileyen trend, Türkiye’de benzer bir normalleşmenin henüz mümkün olmadığını gösteriyor.
İlaç Harcamaları ve GLP-1 Etkisi Türkiye İçin Yeni Risk Alanı
Raporda küresel ölçekte reçeteli ilaçların, sağlık planları içindeki üçüncü en büyük maliyet kalemi haline geldiği vurgulanıyor. Özellikle GLP-1 grubu diyabet ve kilo kontrolü ilaçları, bazı ülkelerde sağlık trendinin yüzde 10–25’ine kadar katkı yapıyor.
Türkiye özelinde GLP-1 kullanımına ilişkin ayrıntılı bir oran verilmemekle birlikte, raporda yer alan genel eğilimler şu risklere işaret ediyor:
– Diyabet prevalansındaki artış
– Obezite kaynaklı kronik hastalıklar
– İlaç geri ödeme sistemleri üzerindeki baskı
– Özel sağlık sigortalarında prim artış riski
Bu tablo, Türkiye’de işveren destekli sağlık planları ve tamamlayıcı sağlık sigortaları açısından önümüzdeki dönemde daha sert prim ayarlamalarının gündeme gelebileceğini gösteriyor
Şirketler ve Sigorta Sektörü Ne Yapıyor?
Aon’un Küresel Yan Haklar Eğilimleri çalışmasına atıfla, raporda şirketlerin maliyetleri sınırlamak için başvurduğu yöntemler şöyle özetleniyor:
– Sigorta şirketleriyle agresif fiyat müzakereleri
– Çalışan katkı paylarının artırılması
– Esnek yan hak paketleri
– Önleyici sağlık ve wellbeing programları
– Tele-sağlık ve uzaktan sağlık hizmetleri
Türkiye açısından bu araçların önemi daha da artıyor. Rapora göre wellbeing uygulamaları, küresel ölçekte ülkelerin yüzde 86’sında en yaygın maliyet kontrol aracı haline gelmiş durumda
Türkiye İçin Sağlıkta Yeni Bir Finansal Gerçeklik
Aon’un 2026 öngörüleri, Türkiye’de sağlık maliyetlerinin artık sadece sigortacılık değil, makroekonomik bir risk başlığı haline geldiğini ortaya koyuyor. Küresel ölçekte sağlık enflasyonu yavaşlarken, Türkiye’deki yüksek oranlar; sigorta sektörü, işverenler ve bireyler açısından daha seçici teminat yapıları, daha yüksek katkı payları ve önleyici sağlık yatırımlarının zorunlu hale gelmesi anlamına geliyor.
